Vandaag, ondanks de regen, toch maar wandelen. Een wandeling over brede bospaden, soms steilere en smallere wegen van het ene naar het andere bospad. Weinig activiteit van vogels door de regen; die schuilen ook in hun hut. :-) We verstoren een salamander. Na achteraf opzoeken blijkt het een Alpenlandsalamander te zijn. Toch weer een nieuwe soort erbij. Als we bijna terug zijn bij ons vertrekpunt stoten we op een spandoek. Aai, aai, we weten van eergisteren dat ze hier bomen aan het kappen zijn. We mogen hier niet door. Echter, we weten dat we kilometers zullen moeten terugwandelen. De bospaden zijn hier schaars. We wagen het er toch maar op. Onze host is er niet bij, maar die had al gezegd: Zwitsers zijn héél gezagstrouw, die doen zulke dingen niet. We zien het absoluut niet zitten om terug te gaan. De regen heeft ons kletsnat gemaakt. ...

Zwitserland is anders. In vele opzichten tegenover Frankrijk, Nederland en België, de landen die wij het beste kennen. Misschien heeft een deel er ook mee te maken dat we nu verblijven in Schwyz, het meest conservatieve kanton van Zwitserland. Hier zijn nog veel boeren en elke koe die je hier ziet rondlopen hoor je ook; ze hebben allemaal een bel aan. We dachten dat dit iets was van de alpenweiden, maar nee, ook in de vallei bellen ze van jewelste. Het is ook te merken aan de klokken in de kerktoren van het dorp. Hier wordt nog geluid volgens het liturgisch patroon. Ze luiden het kwartier, halfuur en uur. En op een doordeweekse dag het ochtendluiden om 6 uur, het middagluiden om 11 uur en het avondluiden om 19 uur. Dat is niet zomaar even, maar dat duurt minstens 5 minuten. En dan wordt er ook nog geluid gemaakt 30 minuten en 15 minuten voor de mis, het begin van het weekend en op godsdienstige feestdagen. Er is ook nog een specifiek luiden voor een overlijden of huwelijk. Eigenlijk hoor je hier bijna altijd wel klokken luiden. Ofwel die van de koeien, ofwel die van de kerk. :-) ...

Vandaag besluiten we het iets kalmer aan te doen en een vlakkere wandeling te maken. Als we over een bergpas rijden, ligt aan de andere kant de Wäggitalersee. Dat is een stuwmeer, redelijk populair bij toeristen, want we zien veel nummerplaten van andere kantons in Zwitserland. Deze plaats is ook bekend bij vissers. Dat zie je ook aan de vele bootjes die er liggen, allemaal vissersbootjes. We gaan helemaal rond het meer wandelen. Als we het enige dorpje voorbij wandelen, zie je de vissers al gevangen forellen kuisen. Op 2 plaatsen, waar je eventueel met je boot in het water zou kunnen, staan er informatieborden dat je dat niet zomaar mag doen. De Wäggitalersee is, in tegenstelling tot de Zürichsee en de Vierwaldstättersee, nog vrij van een invasieve mosselsoort. Deze mosselen eten gigantische hoeveelheden plankton, waardoor het visbestand zou instorten. Deze mosselsoort reist mee als larve op de boot van meer tot meer. ...

Het zicht vanop ons balkon voor de volgende week, niet slecht hé. We verblijven in het laatste gebouw van de straat en hebben zicht op het dorp. Gisteren zijn we ook nog het dorp gaan verkennen. Wat onmiddellijk opvalt, is die netheid en ordelijkheid overal, toch anders dan in Frankrijk. We passeren een garage en daar staan heel wat opvallende auto’s te koop. Wat dacht je van deze Bentley bijvoorbeeld? Trouwens, niet de enige; er stond nog een Bentley van 1960, prachtig exemplaar. ...

Vandaag vertrekken we na het ontbijt richting Zwitserland. We hadden een uitnodiging van familie om eens langs te komen en die laten we natuurlijk niet liggen :-) Deze morgen bij het ontbijt op het terras weer een nieuwe vogelsoort erbij: de wielewaal. Die zit zijn typisch gefluit uit te oefenen. Als je kijkt op de foto, ergens in het bosje tussen de kerk en het huisje met het rode dak. ...

Vandaag gaan we onze benen nog eens testen en plannen we een ‘pelgrimstocht’ naar de Mont Sainte-Odile. Daar staat een grote abdij op een rots voor Saint Odile, die 1300 jaar geleden heeft geleefd en de patroonheilige is van de Elzas. Dus weer bergop wandelen. Ongeveer halverwege passeren we de ruïne van kasteel Dreistein. Dit kasteel is eigenlijk gebouwd met stenen van de ‘Mur Païen’, die van de berg naar beneden zijn gerold. Later daarover meer. ...

We zijn verhuisd, naar de Elzas. In het Frans klinkt dat toch veel beter, hé, ‘‘Alsace’’. Dat blijft bij Gery toch één van zijn favoriete Franse streken. Later meer. Voor we vertrokken, hebben we nog een wandeling gedaan bij het plan d’eau van Reichshoffen. Dit bestaat sinds 1982 en is eigenlijk een afdamming van een rivier. Er staat ook een vogelkijkhut, maar daar was niets speciaals te horen of te zien. Onderweg stond er een ‘Jezus’ met uitleg. Blijkbaar zijn de inwoners van Reichshoffen 2 keer bevrijd in 1945. Nadat de Amerikanen zich hadden teruggetrokken, zijn de Duitsers na een maand teruggekomen en hebben ze intense bombardementen uitgevoerd. De burgers beloofden om een standbeeld ter ere van Jezus op te richten, mochten ze dit overleven. ...

Onze benen pikken serieus van gisteren. We zijn wel gewoon van te wandelen, maar niet omhoog en naar beneden in ons vlakke landje. We wagen het erop om een tocht te ondernemen naar de ruïne van het Wasenbourg-kasteel. Wat ons opvalt, zowel in Reichshoffen als in Niederbronn-Les-Bains, zijn de prachtige parken. In Reichshoffen is er een mooi park langs de rivier met indrukwekkende sculpturen. In Niederbronn-Les-Bains staan er meerdere mammoetbomen, volgens het plaatje op de boom geschat op 155 jaar. Onmogelijk om deze helemaal op de foto te zetten, wegens veel te groot! ...

Vandaag is het wandeldag. Wel redelijk warm en zonnig, maar we hopen de grote warmte te ontwijken door een tocht in de bossen richting een hoge toren. Deze toren is gebouwd in 1890 door de ‘Club Vosgien’. Heel bekend in de Vogezen: deze wandelvereniging bestaat dus al zo lang en is beroemd door zijn uitstekend aangegeven wandelwegen (met gekleurde symbolen) en gedetailleerde kaarten. Het is een mooi pad door de bossen omhoog, maar door de warmte (zelfs in de schaduw) doen we het kalm aan. Zeker omdat we weten dat ons vandaag bijna 500 hoogtemeters staan te wachten. ...

En weg zijn we. Maar we doen nog 2 tussenstops voor Zwitserland. We houden eerst halt in de Vogezen. In Reichshoffen, wij Vlamingen zouden dat uitspreken op zijn Duits, maar onze host spreekt het uit op zijn Frans: ‘Rei-ch-hof-fen’. Eens geïnstalleerd in ons appartement verkennen we de stad. Het is een 5-tal minuten wandelen langs een riviertje tot het centrum. Onze host had al gezegd dat dit deel van Frankrijk een rijke geschiedenis had in staal- en locomotiefbouw. Al vlug ontdekken we in het stadje een groot kasteel in een park ‘De Dietrich’, met een imposante toren. De Dietrich is een grote familie die al vanaf de 16de eeuw bezig was in de industrie. En we komen goed gelegen, want er is 3 dagen een spectacle in een arena achter het kasteel. Met voorprogramma: om 18u begint de eerste harmonie met hun concert. Zie je ze klaarzitten achter ons? In plaats van bier serveren ze hier picon-bière. Lekker, maar wel straffe toebak. Woeha! En we hebben natuurlijk ook een hongertje. Dat treft! Er staat een stand waar ze houtgestookte tarte flambée klaarmaken. Een tarte flambée met de plaatselijke kaas ‘Raifort’ en een fris slaatje gaat er altijd in, hmmm. ...